داربی 66یابه اصطلاح پارسی گویان شهراورد 66 از همه لحاظ متفاوت بود با داربی های دیگر به طوری که بعد از چندین سال چشم مان به جمال یک داور ایرانی روشن شد و دیدیم داوران جوان ما هم از پس قضاوت این مسابقه بر می آیند البته انتخاب این داور حرف و حدیث های زیادی هم داشت درابتدا قرار بود مظفری زاده قضاوت این بازی را بر عهده بگیرد که با مخالفت داوران قدیمی مواجه شد زیرا که انان بر این عقیده بودند که این اقا سابقه ی کمی دارد وباید داور با سابقه تری کار قضاوت را بر عهده بگیرد که در پایان این کار به محسن ترکی سپرده شد که از حق نگزریم قضاوت خوبی هم داشت.از سوی دیگر تیم پرسپولیس 3"4روز مانده به این بازی مربی خود را عوض کرد که کار بی سابقه ای بود واز طرف دیگر تیم استقلال در کمال آرامش به این بازی آمد . در نتیجه این داربی ببخشید این شهراورد با نتیجه تکراری و مشخص 1_1به پایان رسید وعلی کریمی به عنوان بازیکن جوانمرد"امیر قلعه نوعی مربی جوانمرد انتخاب و مازیار زارع و علیرضا حقیقی هم جریمه شدگان داربی شناخته شدند. ![]()
![]()
چندروزی است که خبر برکناری افشین پیروانی از سمت مربیگری تیم پرسپولیس وانتصاب وینگادا به عنوان مربی این تیم تکان وشوک بزرگی به هواداران پرسپولیس وارد کرده است چرا که عباس انصاری فر در بدو ورود به این باشگاه به هواداران قول آوردن یک مربی بزرگ را داده بود ولی حالا درست در زمان دربی برگشت خبر از وینگادا مربی اخراجی وبرکنار شده به میان آمد.سوال این است که آقایان هیئت مدیره وآقای انصاری فر آیا در کشور خودمان بهتر از این آقا وجود ندارد آیا این است آن مربی بزرگ آیا افشین پیروانی جوان از این آقا بی دست و پا تر است البته نباید از پورسانت دلاری دلالان بی توجه گذشت همان افرادی که با خط دادن به عده ای از تماشاگران موجبات برکناری پیروانی را فراهم کردن. این است وضعیت یکی از مردمی ترین تیم های لیگ به اصطلاح برتر حرفه ای ............ ![]()
![]()
اماکن ورزشی محلی برای فعالیت های ورزشی و بخصوص فرهنگ سازی است که امروزه محلی برای فحاشی و کار های غیر فرهنگی و غیر ورزشی شده است.
به طوری که ما در یک بازی دوستانه و خیر خواهانه شاهد فحاشی به امیر قلعه نوعی و...........هستیم که این کارهای غلط به جایی رسیده که حسین کاظمی بعد از به سمر رساندن گل اول تیم منتخب استقلال پرسپولیس مورد عنایت هواداران تیم پرسپولیس قرار می گیرد
وحالا هم میبینیم که این هواداران به اصطلاح متعصب مربی خودی را هم بی بهره نمی گذارند و بعد از برد تیمشان یک صدا فریاد می زنند پیروانی حیا کن پرسپولیس رها کن.![]()
![]()
در شهر تهران رسم بر این است که اگر فردی قرار است فوتبالیست و یا ورزشکار شود باید از مناطق جنوبی شهر باشد زیرا که در مناطق شمالی شهر معلمین اینقدر سختگیروریزبین هستند که حتی عده ای از دانش آموزانی که کلاس های فوق برنامه هم ندارند وقت برای انجام تکالیف های فراوان وبی رحمانه آقایان ندارند.بعد ما در محافل خبری می بینیم که وزارت آموزش خبراز اضافه شدن ساعت زنگ ورزش می دهند که در بسیاری از مدارس مراسم و برنامه ها در زنگ ورزش انجام می شود.از بحث خودمان خارج نشویم می گفتم درمدارس اینقدر سختگیری رواج یافته که حتی اجازه نمی دهند دانش آموزان برای رسیدن به موقع تمریناتشان 10یا15دقیه زودتر از مدرسه خارج شوند.بعد هم توقع داریم درتمامی ورزش ها قهرمان جهان و درنهایت قهرمان المپیک شویم .اگر دیده باشید ما دیگرقهرمان ملی از شهر تهران نداریم در المپیک هم دو مدال آورما یکی از مازندران ودیگری از شهر ری بودند وبعد ما تمامی اشکالات را به تربیت بدنی و فدراسیون های ورزشی نسبت می دهیم وبعد کارشنای استخدام می کنیم این کارها لازم نیست بروید ببینید چه ورزشکاران خوش اتیه که به خاطر درس ورزش را کنارمی گزارند. ![]()
عزیزان فعالیت ها و برنامه های خود را بر روی ستاره ها شروع کردند ودرمیان توانستند از دیوار نچندان بلند پرسپولیس بالا بروند و این تیم را دچار سقوطی از نقطه اوج که قهرمانی لیگ برتر بود به نقطه ی هفتم جدول وافتی عجیب برسانندکه در این میان افشین قطبی طاقت نیاورد و رفت وافشین پیروانی به جای او سکان را در دست گرفت وقدم در میدان مبارزه گذاشت که امید وارم موفق وپیروز از میدان نبرد یا همان کارزار قدیمی ها بیرون بیاید.
![]()
![]()
![]()
![]()
باشگاه های ورزشی ما در کنار عناوین ورزشی از واژه فرهنگی هم استفاده می کنند اما این سوال مطرح است که به چه دلیل در باشگاه ها به اندازه ورزش به مسایل فرهنگی توجه نمی شود؟ وضعیت نابسامان فرهنگی در ورزشگاه ها نشان از این واقعیت دارد که فرهمگ در ورزش ما به فراموشی سپرده شده و یا در حقیقت نادیده گرفته شده است به همین دلیل ورزشکاران ما به راحتی به همدیگر تعرض می کنند و یا قادر به تحمل فرامین داور ها نیستند. آنچه درباره اکبرپور روی داد ممکن است برای تمامی فوتبالیست ها اتفاق بیفتد. ولی مقصر اصلی آنها نیستند بلکه باشگاه ها هستند که همه چیز حتی ورزش و قهرمانی و فرمنگ را فدای منافع کرده اند. برای آنها تیم داری از فرهنگ و ادب بالاتر و برتر بوده است . به همین دلیل فرهنگ را فدا کرده ایم تا ورزشگاه ها را پر کنیم. ورزشگاه ها یی که ممکن است با فحاش ها و بی ادب ها پر شود و در آنها اثری و خبری از ادب و اخلاق و فرهنگ نباشد.
وضعیت کشور ما در زمینه های مختلف و اوضاع بلبشو ی حاکم بر کشور انسان را به یاد جهنم مسلمانان می اندازد. می گویند در جهنم مسلمانان به دلیل آشفتگی اوضاع هیچگاه مجازات ها به موقع صورت نمی گیرد.بطوری که روزی قیف وجود ندارد و روز دیگر قیر نیست و یا کسی که باید از این ابزار استفاده کند. این وضعیت را در تمامی امور کشور خصوصا ورزش شاهدیم. بطور مثال زمانی که سخن از فوتبال است مدعی می شویم که دارای فوتبال حرفه ای هستیم اما در عمل هیچ اثری از حرفه ای گری دیده نمی شود. اگر نگاهی به وضعیت تیم ها و امکانات آنها بیندازیم مشاهده می کنیم که از این نظر ها نه تنها حرفه ای نیستیم بلکه از آماتورها هم آماتور تر هستیم. یکی از اصول حرفه ای گری دارا بودن ورزشگاه و در آمد و اسپانسر است در حالی که بزرگترین و پر طرفدارترین تیم های فوتبال کشورمان نظیر استقلال و پرسپولیس هیچ امکاناتی ندارند. با این حال مدعی هستیم که فوتبالمان حرفه ای است. اگر باشگاه داری و فوتبال در ایران رشد نمی کند به همین دلیل است که می خواهیم با این شعار ها خود را گول بزنیم. در حالی که فر سنگ ها از حرفه ای گری دور هستیم. در فوتبال فقط پرداختهایمان حرفه ای شده است. ولی در زمینه های دیگر حتی آماتور هم نیستیم. با این وضعیت می خواهیم سر خودمان و فیفا را کلاه بگذاریم.
وقتی که زمان شعار دادن می شود خود را پاک ترین ،بهترین ، انسان ترین ،صدیق ترین و در نهایت درستکار ترین افراد روی زمین می دانیم و هیچ کس را در روی این کره خاکی قبول نداریم اما در عمل مشاهده میشود که اینها جملگی شعار است و برای کسب پیروزی و موفقیت حاضریم دست به هر کاری بزنیم ولو این کار غیر قانونی و خالف باشد.
یکی از مشکلاتی که گریبان ورزش مملکت را گرفته و در عمل دروغ و ریا و عدم سلامت ما را آشکار می سازد دوپینگ است . این مساله که بارها آشکار و پرده از روی حقایق برداشته شده با آنچه بر سر وزنه برداری آمد برملا گردید و نشان داد که اگر قرار باشد به قول شاعر
گر حکم شود که مست گیرند در شهر هر آنچه است گیرند
مساله دوپینگ سال هاست که بر روی ورزش کشور سایه انداخته ولی متاسفانه توجهی به این مقوله نشده است زیرا قرار نیست واقعیت های عریان ورزش کشور آشکار شود و مشخص گردد که قرصی ها و آمپولی ها در تمامی زوایای ورزش کشور رسوخ کرده و در حقیقت آنرا در اختیار گرفته اند.
ممکن است عده ای بنده را متهم به جوسازی و یا سیاه نمایی دربلره ورزش کشور کنند اما ورزشی که در آن حتی جانبازانش که باید الگو باشند به استفاده از مواد غیر مجاز روی آورده اند نمی توان از فلان وزنه بردار و یا کشتی گیر و فوتبالیست و دونده انتظلر داشت که در این راستا قدم بر ندارد!!
حال با توجه به وضعیت ناگواری که گریبان ورزش کشور را گرفته این سوال پیش می آید که چرا و چگونه جایگاهی که باید عاری از هرگونه آلودگی و فساد باشد به مرکز و کانون هر فسادی تبدیل شود؟! حال این سوال پیش می آید که در چنین محیطی جایگاه پور یای ولی ها و تختی ها کجاست و کجا رفتند آنهایی که به امید خدا وارد صحنه شده و سربلند از آن بیرون می آمدند؟! ورزش کشور با این روندی که در پیش گرفته فقط به ترکستان می رود و نباید امیدی به کسانی داشت که با قرص و آمپول و ......در صدد کسب مدال و شکست رقیب هستند.